W przeciwieństwie do tradycyjnej soli kuchennej, różowa sól himalajska pomaga zapobiegać nadmiernej retencji płynów w tkankach organizmu oraz w naturalny sposób poprawia krążenie sól himalajska to minerał pochodzący z górzystych obszarów Pakistanu, konkretniej ze znajdujących się 500 metrów pod ziemią złóż kopalni Khewra. Kilka lat temu różowe kryształki zostały okrzyknięte najzdrowszą i najczystszą solą niedawna sól himalajska jest powszechnie dostępna praktycznie we wszystkich sklepach ze zdrową żywnością i wielu supermarketach Europy, Azji i do spraw zdrowego żywienia twierdzą, że różowa sól dostarcza naszemu organizmowi wiele korzyści, a zatem każdy z nas powinien na włączyć ją do swojej codziennej diety jako zamiennik tradycyjnej, białej soli z Himalajów, która swą różową barwę zawdzięcza zawartości tlenku żelaza, zawiera aż 84 minerały niezbędne do prawidłowego funkcjonowania więcej, jest ona źródłem elektrolitów i pierwiastków śladowych, które wspomagają pracę wszystkich układów naszego ten jest szeroko wykorzystywany nie tylko w dietetyce, ale także znajduje zastosowanie jako element licznych kuracji leczniczych i zabiegów kosmetycznych. Wykazuje właściwości odprężająca oraz stymuluje regenerację komórek skóry. To jednak nie wszystko. Poznaj 10 najczęstszych zastosowań tego różowego skarbu!1. Sól himalajska zapobiega retencji płynówWielokrotnie pisaliśmy już, że jedną z głównych przyczyn nadmiernego gromadzenia się płynów w tkankach organizmu jest spożywanie rafinowanej soli kuchennej, niezwykle bogatej w szkodliwy himalajska w porównaniu do swojej białej siostry wypada bardzo korzystnie. Wręcz przeciwnie – zwalcza przykre dolegliwości związane z nadmiernym zatrzymywaniem płynów w tkankach organizmu. Stanowi również doskonałą profilaktykę przeciw tej zmorze milinów kobiet na całym swe różowa sól zawdzięcza zawartości aż 10 różnych pierwiastków śladowych. Stymulują one podstawowe funkcje narządów oraz w naturalny sposób regulują gospodarkę wodną Reguluje pH krwiJuż niewielka ilość różowej soli rozpuszczona w wodzie stanowi doskonały naturalny środek alkalizujący, oczyszczający krew i przywracający jej pH. Zawarte w soli himalajski związki mineralne wspomagają procesy detoksykacji organizmu. Jednocześnie zapobiegają występowaniu stanów zapalnych oraz chorób przewlekłych. 3. Sól himalajska dodaje energiiSól himalajska oprócz niemalże całej tablicy Mendelejewa zawiera również spore ilości antyoksydantów i elektrolitów. Są to substancje, które znakomicie podwyższają energetyczną wydajność organizmu, zarówno fizyczną, jak umysłową. Niewielka ilość różowej soli jako dodatek do wody lub soków i koktajlów pomaga dostarczyć więcej tlenu do komórek. Wzmacnia również mięśnie oraz w naturalny sposób poprawia pracę mózgu. Dzięki soli himalajskiej nasz organizm jest w stanie pracować na pełnych obrotach przez cały, długi dzień. 4. Poprawia wchłanianie substancji odżywczychPonieważ różowa sól z Himalajów wykazuje silne właściwości alkalizujące, znakomicie wpływa na cały układ trawienny. Wspomaga też proces wchłaniania substancji odżywczych przez ściany jelit. Zawarte w słonych kryształkach substancje odżywcze wzmacniają florę bakteryjną jelit, poprawiają proces segregacji dostarczanych wraz z pożywieniem składników, a także usprawniają proces wydalania zbędnych produktów przemiany materii. 5. Obniża nadciśnienie tętnicze krwiNadmiar sodu w codziennej diecie prowadzi do podwyższenia ciśnienia tętniczego krwi. A to z kolei może powodować poważne zaburzenia pracy serca i całego układu sercowo-naczyniowego. Chociaż sól Himalajska zawiera w swym składzie niewielkie ilości sodu, jest ona jednym z najlepszych naturalnych środków obniżających nadciśnienie. Pozostałe zawarte w niej minerały i substancje odżywcze pomagają zniwelować poziom sodu w organizmie, stabilizują częstotliwość bicia serca, a także zapobiegają nadmiernemu zatrzymywaniu wody w organizmie. 6. Sól himalajska zapobiega powstawaniu żylakówSól himalajska wykazuje silne właściwości odprężające i przeciwzapalne. Dzięki nim doskonale wzmacnia ściany naczyń krwionośnych (żył i tętnic), zapobiegając jednocześnie tworzeniu się żylaków, pajączków żylnych oraz niebezpiecznych dla organizmu zatorów. Wchłaniane poprzez skórę minerały i inne substancje odżywcze usprawniają przepływ krwi przez żyły i tętnice. Jednocześnie zapobiegają ich podrażnieniu lub nadmiernemu rozszerzaniu się. Sól himalajska fantastycznie poprawia również funkcje układu limfatycznego. Wspomaga usuwanie toksyn z krwiobiegu oraz zapobiega nadmiernemu gromadzeniu się płynów w tkankach organizmu. 7. Zwalcza migrenyDzięki wysokiej zawartości cennych dla organizmu związków mineralnych różowa sól z Himalajów naturalnie wspomaga leczenie migren i uporczywych bólów głowy. Ten naturalny lek jest bardzo skuteczny. Często za jego sprawą migrena znika zalewie w kilka minut. Przyswajanie cennych składników tej niesamowitej soli stymuluje produkcję serotoniny, czyli hormonu odpowiedzialnego za łagodzenie bólu, a także poprawia samopoczucie. Jeśli do tych cennych właściwości dodamy działanie przeciwzapalne, otrzymamy silny środek łagodzący napięcie mięśni mózgu i związane z nimi migrenowe bóle głowy. 8. Pomaga odetkać zatkany nosZewnętrzne stosowanie roztworu soli himalajskiej z wodą to bez wątpienia znakomita naturalna kuracja na zatkany nos. Solne opary pomagają usunąć śluz z dróg oddechowych oraz w kilka minut odblokowują zatkany nos. Warto więc stosować ten domowy zabieg w trakcie przeziębienia i grypy. Zawarte w różowych kryształkach związki mineralne oczyszczają zatkane śluzem kanały oddechowe, łagodzą stan zapalny, a także ułatwiają oddychanie. Warto stosować inhalacje późnym wieczorem, dzięki czemu prześpimy całą noc bez problemów z oddychaniem. 9. Sól himalajska zwalcza trądzikDzięki swej granulowanej teksturze sól himalajska fantastycznie sprawdza się w połączeniu z różnymi olejkami eterycznymi lub odrobiną miodu. Taka kombinacja daje niezwykle skuteczny peeling do twarzy o silnych właściwościach antybakteryjnych i ściągających. Nakładanie soli himalajskiej na skórę w formie maseczki pomaga dogłębnie oczyścić pory oraz usunąć nadmiar sebum i martwe komórki naskórka. To właśnie one zwykle są przyczyną trądziku i wszelkiego rodzaju niedoskonałości. Zawarte w różowej soli minerały i inne cenne substancje odżywiają komórki skóry, a także stymulują ich regenerację. Dzięki temu ten naturalny produkt zapobiega tworzeniu się niedoskonałości, blizn i plam skórnych. 10. Łagodzi skurcze mięśniSkładające się na kryształki soli himalajskiej pierwiastki znakomicie wpływają na kondycję naszych mięśni. Wzmacniają je oraz zapobiegają występowaniu niekontrolowanych skurczów. Składniki odżywcze różowej soli odprężają napięte mięśnie, poprawiają krążenie krwi, a także zapobiegają występowaniu skurczów podczas wykonywania aktywności fizycznej. Na zakończenieCzy są ci znane podstawowe właściwości soli himalajskiej? Jeśli wcześniej nie miałeś o nich pojęcia, dziś już wiesz, że sól – jedna z podstawowych przypraw – wcale nie musi być niezdrowa. Zastąp różowymi kryształkami zwykłą sól kuchenną i zacznij czerpać korzyści z tej zmiany już od dziś!To może Cię zainteresować ...

O różowej soli można przeczytać wiele – że dostarcza cenne mikro- i makroelementy, że jest zdrowa, a nawet że obniża ciśnienie i leczy choroby. Czas na fakty. fot. Sól himalajska to kryształy soli kamiennej, wydobywanej w Pakistanie. Jej różowy kolor pochodzi od zawartych w niej związków mineralnych, tlenku żelaza. Jednak aż 96-98% tej soli to czysty chlorek sodu, czyli to samo, co sól biała (rafinowana, czyli pozbawiona zanieczyszczeń). Na związki mineralne – w tym ponad 84 pierwiastków śladowych – przypada więc tylko 2-4% jej masy. Z tego wynika, że 100 g soli himalajskiej zapewnia 2-4 g cennych związków mineralnych, a maksymalna dopuszczalna dzienna dawka, wynosząca 5 g soli – 0,1-0,2 g tych związków. To tak niewiele, że choć mają one niewielki wpływ na smak kryształków, nie odgrywają żadnego znaczenia dla spożycia tych pierwiastków w diecie, a więc dla zdrowia. Co więcej, kryształki w solniczce dodawane do potraw to tylko część soli, którą spożywamy każdego dnia. Około połowę dziennych dawek (a nawet 3/4) przyjmujemy w produktach przetworzonych, przekraczając bezpieczną dawkę nawet 4-5 krotnie – i nie mamy wpływu na to, jaka to jest sól. fot. Nadmiar sodu - czym grozi? Tymczasem nadmiar soli, a dokładniej – zawartego w niej sodu – jest szkodliwy, a zwiększanie jej dawek „dla zdrowia” może przynieść tylko szkody. Dodatkowa porcja, którą niektórzy zalecają spożywać z rana, nie ma prawa obniżać ciśnienia, a tym bardziej leczyć jakichkolwiek chorób. Wręcz przeciwnie – podnosi ciśnienie, obciążając organizm. W dłuższym terminie nadmiar soli jest szkodliwy nie tylko dla serca, nerek i wątroby, ale sprzyja też rozwojowi osteoporozy oraz chorób autoimmunologicznych. Pewne badania wskazują też na związek między większym spożyciem soli i wyższym BMI. Jedyne sytuacje, gdy może zabraknąć ci sodu, to czas po intensywnym wysiłku, w upale i w sytuacji, gdy dużo się pocisz, a stosujesz dietę niskosodową.

Sól himalajska o charakterystycznym różowym zabarwieniu pochodzi – wbrew swej nazwie – z pakistańskiego regionu znajdującego się około 300 kilometrów od Himalajów. Sól himalajska reklamowana jest jako najzdrowsza sól świata wydobywana tradycyjnymi metodami. Dzięki swoim właściwościom wykorzystywana ma być od wieków w pakistańskiej medycynie ludowej. Tyle tytułem reklamy. A jaka jest prawda?Czym jest sól i jakie są jej rodzaje?Sól to krystaliczny minerał składający się z dwóch pierwiastków: sodu oraz chloru. Ze względu na pochodzenie i sposób przetwarzania wyróżnia się:sól warzoną, sól morską, sól kamienną. Sól warzona nazywana również kuchenną powstaje wskutek odparowania wody z soli kamiennej. Jest niemal czystym chlorkiem sodu, gdyż na etapie jej produkcji większość pierwiastków śladowych ulega odparowaniu. Do soli kuchennej często dodaje się substancje przeciwzbrylające i wybielające, a w Polsce od 1997 roku [1] również jod. Fortyfikacja jodem to element profilaktyki chorób tarczycy powiększonej tarczycy, czyli wola. A także przeciwdziałanie kretynizmowi, czyli chorobie dotykającej dzieci, które w trakcie życia płodowego były narażone na niedostateczną podaż jodu. Ze względu na silne przetworzenie i oczyszczenie, sól warzona ma opinię mniej wartościowej niż inne w tabletkach w leczeniu chorób tarczycy. Poznaj jego działanie i skutki uboczneNa jakie choroby zapada tarczyca? Ich objawySól morska powstaje w wyniku odparowania wód oceanicznych lub wód pochodzących z jezior słonowodnych. Proces ten wiąże się z niewielkim przetworzeniem, dzięki czemu sól morską uważa się za naturalną. Na rynku dostępnych jest wiele odmian soli morskiej, różniących się składem i jakością. Od miejsca pozyskiwania zależą proporcje pierwiastków śladowych, wynikający z nich kolor, a także smak. Im ciemniejsze zabarwienie soli morskiej, tym więcej spodziewać się można składników mineralnych, ale również zanieczyszczeń. Ze względu silne zanieczyszczenie wód oceanów i mórz sól morska może zawierać śladowe ilości metali rodzajem soli jest sól kamienna. Ściśle rzecz ujmując, również jest ona solą morską, choć powstałą przed wiekami, po wyschnięciu mórz prehistorycznych. Występuje w postaci brył o różnym zabarwieniu: od szarego, przez pomarańczowe, aż po niebieskie lub zielone. Znajdziemy tu śladowe ilości składników mineralnych, takich jak: magnez, żelazo, potas, wapń, cynk oraz jod. Rodzajem soli kamiennej jest sól himalajska różowa, która swoją charakterystyczną barwę zawdzięcza obecności tlenku kamienna jest nieprzetworzona i nieoczyszczona, ma więc opinię najzdrowszego rodzaju himalajska – skład. Czy rzeczywiście jest wartościowy?Sól himalajska skład chemiczny ma bardzo zbliżony do składu soli kuchennej. W obu przypadkach 97-98 proc. masy soli stanowi chlorek sodu (NaCl), a pozostałą część niewielki odsetek wody i śladowe ilości innych pierwiastków, które ani nie są szkodliwe, ani nie zapewniają godnych uwagi efektów debacie na temat wyższości jednego rodzaju soli nad innym, najczęściej podnoszonym argumentem jest właśnie zawartość wyżej wymienionego związku chemicznego. Niektórzy producenci i dystrybutorzy uzasadniają, że sól himalajska skład ma korzystny, bo chlorek sodu nie przekracza 40 proc. zawartości. Trudno o większe niedomówienie, wynikające z faktu podawania danych na temat ilości sodu, nie zaś chlorku podkreślany jest również fakt, iż sól himalajska zawiera "84 minerały niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu". Taka informacja pochodzi z kart książki "Water and Salt: The Essence of Life: The Healing Power of Nature" autorstwa dr Barbary Hendel i Petera Ferreiry. To jedyne źródło tych danych. Wyliczanie wszystkich opisanych tam składników mineralnych nie ma sensu, dość zaznaczyć, że obok nieznacznych ilości potasu, wapnia, cynku czy żelaza znajdują się na tej liście również niebezpieczne dla zdrowie uran, pluton, rtęć i ołów. Badanie przeprowadzone przez bawarski Urząd ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności wykazało, że w piętnastu różnych próbkach soli himalajskiej znaleziono, maksymalnie 8 różnych składników mineralnych, zamiast deklarowanych 84. pierwiastków. Popularne produkty kontra nadciśnienie – te 10 hitów polecaj... W Certificate of the Analysis of Himalayan Crystal Mineral Rock Salt mającym przekonać o wartościach soli himalajskiej, przedstawiono co prawda pomiary dla wspomnianych 84 pierwiastków, jednak zawartość 45 z nich nie przekroczyła 0,01 ppm, co oznacza, że sposób pomiaru nie potwierdził w sposób konkretny obecności danego składnika. Tylko kilkanaście rodzajów pierwiastków odnotowano na poziomie przekraczającym 1 ppm, wśród nich zaś znalazły się także te uznawane za szkodliwe: kadm, tal oraz ołów. Pierwiastki traktowane jako niezbędne dla zdrowia nie występują w ilości, która pozwalałyby sformułować jakiekolwiek wiążące oświadczenia należy, że niezależnie od reprezentacji jakościowej pierwiastków stanowią one łącznie 2-3 procent składu soli. To naprawdę niewiele. Nawet jeśli pod uwagę weźmiemy te najsilniej reprezentowane: potas (3,5 g/kg), czy wapń (4,05 g/kg), przy zaleceniu ograniczenia dziennej dawki soli do 5 g, czyli 1 łyżeczki (zgodnie z wytycznymi WHO), ilość ta albo nie ma dobroczynnego wpływu na zdrowie, albo nie stanowi zagrożenia (jeśli mowa np. o kadmie czy ołowiu). Zgodnie z wyliczeniami bawarskich ekspertów łyżeczka soli dziennie dostarcza około 2,25 miligramów wapnia, podczas gdy dzienne zapotrzebowanie na ten składnik szacuje się na 1000 jakiejkolwiek soli nie może być więc traktowane jako sposób na dostarczenie do organizmu składników mineralnych za wyjątkiem sodu i chloru. Dietę zasobną w odpowiednie dawki magnezu, wapnia czy żelaza konstruuje się za pomocą innych produktów objawia się nadmiar i niedobór sodu w organizmie?Sól himalajska – właściwości i kontrowersjeW soli również himalajskiej występuje sód – najbardziej niekorzystny z obecnych związków. Stanowi on niemal 40 procent soli. Nadmiar sodu w diecie przyczynia się do zwiększenia ryzyka udaru mózgu i niekorzystnie wpływa na ciśnienie tętnicze. Każda sól powoduje również zatrzymywanie wody w organizmie. Pojawiające się czasem informacje na temat zdrowotnych korzyści płynących ze spożywania soli himalajskiej, nie mają żadnego naukowego producenci i dystrybutorzy przekonują, że sól himalajska skład ma tak korzystny, że jej używanie – w odróżnieniu od innych rodzajów soli – nie powoduje podwyższenia ciśnienia tętniczego krwi, a nawet może je obniżyć. Wobec powyższych informacji to stwierdzenie nieprawdziwe i może również budzić fakt, że dostępna w sprzedaży sól himalajska nie jest solą jodowaną. Niedoprecyzowana w źródłach pozostaje faktyczna ilość tego pierwiastka. Niektóre materiały wskazują, iż nie ma go w ogóle. Z danych zawartych w książce "Water and Salt: The Essence of Life: The Healing Power of Nature" Barbary Hendel i Petera Ferreiry wynika, że jest to mniej niż 0,1 g jodu na 1 kg soli. Konkretna wartość nie została określona z powodu niedokładności obranej metody jest pierwiastkiem niezbędnym w procesie produkcji hormonów tarczycy. Jego przedłużające się niedobory prowadzą do niedoczynności tarczycy oraz jego powiększenia i powstania wola. Mają również wpływ na zaburzenia płodności. Zbyt mała ilość jodu w diecie ciężarnych może powodować niewłaściwy rozwój mózgu u ramach Programu Eliminacji Niedoboru Jodu realizowanego przez polski Instytut Żywności i Żywienia, przeprowadzono w latach 2006 i 2008-2011 badanie na grupie dzieci w wieku 9-13 lat. Okazało się, że zaledwie dieta 62 proc. uczestników dostarczała jod na poziomie średniego dziennego zapotrzebowania. Badanie potwierdziło również, że sól kuchenna jodowana stanowiła znaczące źródło tego pierwiastka, a diety jej pozbawione w 96 proc. przypadków były niedoborowe w powyższe prowadzą do dwóch zasadniczych wniosków. Po pierwsze, zastępowanie jodowanej soli kuchennej pozbawioną tego ważnego pierwiastka solą himalajską może prowadzić do chorób spowodowanych jego brakiem. Po drugie zaś, zalecenia WHO nakazujące ograniczanie soli w codziennej diecie sugerują konieczność dostarczania jodu z innych różnice pomiędzy solą himalajską a naszą rodzimą solą kłodawską mogą dotyczyć smaku, konsystencji, a przede wszystkim ceny. Stwierdzenie, że sól himalajska różowa jest zdrowsza od innych, nie ma nic wspólnego ze stanem faktycznym. Bez względu na preferowany przez nas rodzaj, solić należy z umiarem. Istotne z punktu widzenia ekologii wydaje się również pytanie, czy uzasadnione jest przewożenie przez tysiące kilometrów produktu, który w zasadzie nie różni się od pozyskiwanego z lokalnych zasobów. Sól cechsztyńska, występująca także w Polsce ma właściwości chemiczne i fizyczne bardzo zbliżone do himalajskiej. Miewa nawet różową istnieją żadne naukowe dowody i opracowania, które potwierdzałyby lecznicze właściwości soli bazie PubMed, gromadzącej osiągnięcia i wyniki badań naukowców z całego świata, próżno szukać wzmianek na ten temat. Sól Himalajska nigdy nie trafiła na listę publikowaną przez Departament Rolnictwa Stanów Zjednoczonych, gdzie odnotowuje się informacje na temat wartości odżywczych produktów interesujących w kontekście trwałego wprowadzenia do diety. Rekomendacji soli himalajskiej nie udzielił również bawarski Urząd ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności (EFSA). Instytucja ta przebadała piętnaście różnych próbek i wykazała, że sól himalajska skład swój opiera w 98 procentach na chlorku sodu, podobnie jak każda inna to cichy zabójcaPolecane ofertyMateriały promocyjne partnera

Soli używamy na co dzień. Konsumenci sól stosują jako najczęstszą z przypraw dla poprawienia smaku. Producenci i przetwórcy żywności sól stosują jako konserwant dla zabezpieczania żywności przed zbyt szybkim psuciem i dłuższego jej przechowywania. Sól spożywcza i drogowa Mało kto zastanawia się czym jest sól, jednakże coraz więcej osób poszukuje soli lepszej. Szczególnie odkąd dowiedzieliśmy się, że zamiast soli spożywczej powszechnie stosowana jest sól drogowa. Polska sól różowa, biała, niebieska Wielu wybiera różową, reklamowaną i drogą sól himalajską, ale mało kto wie, że w Polsce mamy pokłady soli różowej. W Kopalni Soli w Kłodawie (w połowie drogi pomiędzy Poznaniem a Warszawą) wydobywana jest sól różowa, biała, a także błękitna. Wprawdzie sól błękitna jest rzadkością, ale z rzetelności wspominam tę ciekawostkę. Czy sól nazywana himalajską jest warta wyższej ceny? W dobie pogoni za szybkim zyskiem kosztem zdrowia, a nawet życia bliźnich nawet sól jest fałszowana i podbarwiana. Po co więc szukać soli egzotycznej narażając na szwank zdrowie swoje i rodziny, podczas gdy w Polsce są znaczne pokłady soli? I do tego najlepszej z najlepszych! Polska zawsze była solną potęgą, w Polsce były liczne kopalnie, niegdyś nazywane żupami solnymi. W dawnej Polsce żupą solną nazywano kopalnię soli, zwykle w posiadaniu książąt lub królów. Żupą solną, tak jak kopalniami kruszców zarządzał żupnik (mianowany urzędnik królewski). Oprócz żup królewskich istniały również żupy prywatne. Polskie kopalnie soli Najstarsze polskie kopalnie soli były w Wieliczce i Bochni. Od XIII wieku nazywano je kopalniami soli kamiennej. W średniowiecznej Polsce były dwa obszary wydobycia soli:– podkrakowski, złożony z żup w Wieliczce i Bochni – działający co najmniej od XI wieku;– ruski, składający się z żup królewskich w Tyrawie Solnej, Starej Soli, Jasienicy Solnej, Modryczu, Stebniku, Solcu, Truskawcu, Kałuszu i Sołotwinie – znajdujący się na terenie dawnych Grodów Czerwieńskich – działający przypuszczalnie od czasów rzymskich. Kopalnia soli w Kłodawie jest najmłodszą kopalnią soli w Polsce – pierwsze wydobycie soli miało tam miejsce w roku 1954. Jak ważna była i jest sól kamienna? Jak ważna była i jest sól kamienna świadczą słowa zarówno rzymskiego przyrodnika Pliniusza Starszego (23-79): „Dwie rzeczy są najważniejsze na świecie: słońce i sól” jak też profesora Juliana Aleksandrowicza: „Sól kamienna odgrywała w naszej cywilizacji zawsze szczególną rolę. Była przyprawą, ale także czymś więcej, gdyż ludzkość jakby instynktownie wiedziała, że zawiera ona składniki decydujące o zdrowiu.” Dużo o wartości soli tak pod kątem kulinarnym jak i kultowym przeczytać można w Biblii, czyli Piśmie Świętym. Zawarta tam wiedza wymaga oddzielnego artykułu. Różne funkcje soli W wielu krajach sól kamienna spełniała rolę jednostki monetarnej, wszędzie zaś doceniono jej właściwości konserwujące i walory kulinarne. Dziś wiemy, że sól kamienna oprócz chlorku sodu (NaCl) zawiera szereg naturalnych biopierwiastków niezbędnych dla prawidłowego przebiegu procesów fizjologicznych. Sól Kłodawska W Kopalni Soli w Kłodawie sól pozyskiwana jest tradycyjną metodą górniczą, systemem komorowo-filarowym. Kłodawska sól jest minerałem o wysokim stopniu czystości i nie wymaga wzbogacania, stanowi bogate źródło mikroelementów niezbędnych do prawidłowego, zdrowego funkcjonowania organizmu człowieka. Profesor Julian Aleksandrowicz nazwał je „pierwiastkami życia”. Solić czy nie solić? Wchodzące w skład soli kamiennej naturalne biopierwiastki tworzą łatwo przyswajalne przez organizm kompleksy. Te zaś sterują czynnościami metabolicznymi, czyli przemianą materii, a także odgrywają zasadniczą rolę w aktywności niezbędnych dla życia procesów enzymatycznych. Niedobór bądź nadmiar biopierwiastków wpływa na zdrowie niekorzystnie, a nawet niszcząco. Skład biopierwiastków w polskiej soli kłodawskiej zbliżony jest do ich zawartości w płynie ustrojowym organizmu ludzkiego. W kłodawskiej soli zawarte są: magnez, mangan, żelazo, cynk, miedź, wapń, potas, selen i inne. Skąd się wzięła sól w Kłodawie? Polska sól wydobywana w Kłodawie i okolicach Inowrocławia to pozostałość śródlądowego, bardzo słonego Morza Cechsztyńskiego o powierzchni 600 tys. km2, rozciągającego się od terenu gdzie dziś jest Wielka Brytania, dzisiejsze Morze Północne, aż po tereny dzisiejszej Polski. Gdy klimat stał się gorący i suchy morze wyparowało zostawiając warstwę zalegającą obecnie na głębokości 3-6 Kłodawie pokłady soli zostały wypiętrzone, tak że dzieli je od powierzchni niekiedy tylko 100 m. Kłodawska sól kamienna Metoda wydobycia pozwala zachować w pełni stworzone przez przyrodę walory, a produkty końcowe uzyskiwane są przez przeróbkę mechaniczną, bez stosowania chemii. Mamy więc sól naturalną niczym nie wzbogacaną. Jeśli ktoś potrzebuje soli wzbogaconej w jod to w ofercie Kopalni soli w Kłodawie też taką znajdzie. Kłodawskie sole lecznicze Terapia balneologiczna to jedna z najstarszych metod leczenia. Dobroczynny wpływ kąpieli leczniczych wynika z zawartości i składu substancji rozpuszczalnych w wodzie. Sole magnezowo-potasowe z Kłodawy są doskonałe także do kąpieli. Sól kłodawska ma dużo składników rozpuszczalnych i korzystny skład chemiczny. Zawiera znaczne ilości wapna i magnezu, ale mało jodu. Kłodawska sól zawiera w 1 kg: Sód 385 mg, Potas 900 mg, Wapń 2472 mg, Magnez 81 mg, Amon 4 mg, Chlorki 596 mg, Siarczek 5833 mg, Wodorowęglan 12 mg, Bromki 28 mg, Jodek 10 mg. Bez trucizn Większość soli zalegających półki sklepowe zawiera groźne trucizny na czele z cyjankami, najczęściej żelazocyjankiem potasu K4Fe(CN)6 zazwyczaj oznaczanym E 536, a także jodkiem potasu. Sól kłodawska nie zawiera tych trucizn. Dar natury jakim jest kłodawska sól kamienna, klasyczna przyprawa poprawiająca smak potraw, zup, ryb, mięs, sosów, przetworów domowych…, to minerał o wysokim stopniu czystości; zawiera bogate źródło „pierwiastków życia”, czyli mikroelementów niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania organizmu człowieka. Biopierwiastki Wśród pierwiastków życia wyróżniamy makroelementy (pierwiastki podstawowe) oraz mikroelementy (pierwiastki śladowe).Makroelementy to: wapń, potas, sód, magnez, chlor, siarka, fosfor…Mikroelementy to: bor, chrom, cynk, fluor, jod, kobalt, krzem, miedz, molibden, nikiel, selen, wanad, żelazo… Skąd różne barwy soli Różową barwę nadaje soli rozproszony w soli hematyt, czyli żelazo występujące w postaci tlenków. O intensywności tej barwy decyduje ilość zabarwienie soli powodują prawdopodobnie defekty sieci zabarwienie soli powodują wrostki minerałów miedziowych (np. atacamitu).Sól wielicka ma barwę szarą, powodują ją domieszki ilaste.

Co łączy sól himalajską i kuchenną? Obie w 97-98% zawierają ten sam związek chemiczny – chlorek sodu (NaCl), który składa się z jednej cząsteczki sodu oraz jednej cząsteczki chloru. Za negatywne działanie w kontekście zdrowia odpowiada sód, stąd większość norm podaje ograniczenia właśnie co do jego spożycia. Dla ułatwienia stosuję się wymiennik: 1g sodu to około 2,5g soli. Ostatnimi czasy, sól himalajska zyskała na popularności i w konfrontacji z solą kuchenną, przynajmniej w spotach reklamowych i na dietetycznych blogach, bezwzględnie wygrywa. W takim razie, którą z nich warto wkładać do swojego koszyka podczas zakupów spożywczych? Czy sól jest zdrowa dla ogółu populacji? Zanim zestawimy ze sobą obie wersje, warto wspomnieć o czymś bardzo istotnym. Sól, a w zasadzie sód w niej obecny, spożyty w nadmiarze podnosi ciśnienie tętnicze krwi i tym samym może przyczyniać się do zwiększonego ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Wysokie ciśnienie tętnicze (> 140/90 mmHg) dotyczy już co trzeciego Polaka, a problem z biegiem czasu ciągle się powiększa. Dzienne zapotrzebowanie na sód dla zdrowej osoby to 1500mg (4g soli), zaś Światowa Organizacja Zdrowia rekomenduje, aby maksymalne dzienne spożycie soli nie przekraczało 5g. Jakie są realia? Według danych zebranych podczas międzynarodowego badania INTERSALT w 1996 roku, Polak spożywa średnio 11g soli na dzień. To ponad 2 razy więcej niż zalecane spożycie! Nie są to bardzo dokładne dane, ale dają pewien obraz sytuacji. Tak wysokie spożycie soli to naprawdę realny problem, bo wszystkie stanowiska naukowe są zgodne, że nadmierne spożycie sodu jest głównym czynnikiem nadciśnienia tętniczego więc tym samym zawału mięśnia sercowego czy udaru. Wbrew pozorom, to nie solniczka jest najbardziej problematyczna, a sól ukryta w wysokoprzetworzonej żywności i gotowych produktach, z których korzystamy na co dzień. Przyjmuje się, że konsumpcja przetworzonej żywności dostarcza aż ok. 75-80% dobowej ilości soli! O jakich produktach mowa? Szczególnymi źródłami soli są fastfood’y, chipsy, żółte sery, wędlina czy pieczywo. Oczywiście nie oznacza to, że te produkty należy całkowicie eliminować, ale warto się zastanowić czy nie spożywamy ich zbyt często. Sól kuchenna vs sól himalajska. Czy warto przepłacać i wybierać sól himalajską? Ten typ soli ma bardzo chwytliwą nazwę. Przecież, skoro produkt jest pozyskiwany nieopodal najwyższego łańcucha górskiego na ziemi, to chyba musi mieć w sobie coś ponadprzeciętnego? Faktem jest, że w soli himalajskiej znajdziemy znacznie więcej mikro- i makroelementów, takich jak wapń, potas lub magnez. Jednak jeśli wartości podane na kilogram zestawimy z dziennym spożyciem soli, wspomnianych składników mineralnych jest tak mało, że sól zdecydowanie nie stanowi znaczącego źródła żadnego z nich. Skoro w tej kwestii różnice są nieistotne, to może nie ma znaczenia, którą sól wybierzemy? Tym, co przechyla szalę na korzyść soli kuchennej, jest jej obowiązkowe jodowanie. W Polsce i na wielu regionach całego świata zbyt niskie spożycie jodu było dość dużym problemem. Jod jest niezbędnym mikroelementem dla prawidłowego funkcjonowania organizmu człowieka. Objawami niedoboru jodu są wole endemiczne, obniżenie funkcji reprodukcyjnych czy uszkodzenia mózgu u płodu i noworodków. Od 1996 zarządzeniem Ministra Zdrowia został wprowadzony zabieg obowiązkowego jodowania soli w Polsce. Po tej interwencji znacznie spadła częstość występowania wola u dzieci oraz zachorowalność na raka tarczycy. Niestety, sól himalajska bardzo często nie ma dodatku jodu i wtedy jej spożycie zamiast kuchennej staje się realnym problemem dla zdrowia. Co w przypadku sportowców? Przyjęło się, że sportowcy mogą pozwolić sobie na ponadprzeciętne ilości soli w diecie. W niektórych przypadkach faktycznie może to mieć sens, bo jak wiemy, sód jest tracony w czasie wysiłku wraz z potem, co zwiększa jego dzienne zapotrzebowanie dla sportowca. Niestety oszacowanie ilości utraconego sodu jest niezwykle trudne, bo wartości tę sięgają między 450mg do 2000mg na litr. Przyjmując średnie tempo pocenia (0,7 litr na godzinę) oraz średnią zawartość sodu w pocie (1,15g na litr), godzinny trening to w dużym przybliżeniu utrata około 0,8 sodu. Oczywiście te kwestię zdecydowanie warto rozpatrzyć indywidualnie. Między przeciętnym Kowalskim (amatorem sportu), a wytrenowanym lekkoatletą trenującym 10 razy w tygodniu w upalnym słońcu, nie można stawiać znaku równości. Na siłowniach od trenerów personalnych często można usłyszeć, aby podopieczni do wody na trening dosypywali sobie sól dla lepszej „pompy mięśniowej”, co oczywiście w większości przypadków jest głupotą. Jak poradzić sobie z nadmierną podażą soli? Przede wszystkim – znaleźć alternatywę. Zamiast dosalać potrawy, warto skorzystać z mieszanki ziół lub innych przypraw nie zawierających soli. Dodatkowo, warto uważnie czytać etykiety produktów. Bardzo często produkty potencjalnie uznawane za zdrowe mają spory dodatek soli (np. wędzony łosoś). Oczywiście stosunkowa duża ilość soli nie oznacza, że powinniśmy zrezygnować ze spożycia danego produktu – po prostu potrzebny jest zdrowy rozsądek i umiar. Podsumowanie: Co należy zapamiętać? Sól można kolokwialnie nazwać białą śmiercią jeśli spożywana jest w nadmiarze. Jak w każdym przypadku, to dawka czyni truciznę. Nadmierne spożycie soli jest powszechnie występującym problemem w naszym kraju, którego konsekwencją jest pogorszenie stanu zdrowia. Sól dostarczamy głównie poprzez ogólnodostępne przetworzone produkty spożywcze, znacznie mniej poprzez samo dosalanie potraw. Stając przed wyborem, korzystniej sięgnąć po sól kuchenną. W tym wypadku będziemy pewni, że wybieramy produkt wzbogacany w jod, co czyni go zwycięzcą w konfrontacji z solą himalajską. Bibliografia: 1) Organization World Health. Sodium Intake for Adults and Children. Geneva; 2012. 2) Aburto NJ, Ziolkovska A, Hooper L, Elliott P, Cappuccio FP, Meerpohl JJ. Effect of lower sodium intake on health: systematic review and meta-analyses. BMJ. 2013 Apr 3;346:f1326. doi: PMID: 23558163; PMCID: PMC4816261. 3) Wang TJ, Gupta DK. Is a DASH of Salt All We Need? J Am Coll Cardiol. 2017 Dec 12;70(23):2849-2851. doi: PMID: 29216982. 4) INTERSALT: an international study of electrolyte excretion and blood pressure. Results for 24 hour urinary sodium and potassium excretion. Intersalt Cooperative Research Group. BMJ. 1988;297(6644):319-328. doi: 5) Stamler J, Rose G, Stamler R, Elliott P, Dyer A, Marmot M. INTERSALT study findings. Public health and medical care implications. Hypertension. 1998;14(5):570-577. 6) 7) Tykarski A, Narkiewicz K, Gaciong Z, Januszewicz A, Litwin M, Kostka-Jeziorny K. Zasady postępowania w nadciśnieniu tętniczym — 2015 rok. Nadciśnienie Tętnicze w Prakt. 2015;1(1):1-70. 8) Rosenbloom C. Sports nutrition myths that deserve to die but live on. Nutr Today. 2017;52(2):57-61. doi: 9) Jeukendrup AE, Gleeson M. Sport Nutrition: An Introduction to Energy Production and Performance. Human Kinetics; 2010. 10) Jarosz M. Normy żywienia dla populacji Polski i ich zastosowanie, NIZP-PZH, Warszawa, 2020

O tym, że należy ograniczać stosowanie soli w diecie wiemy od dawna. Wiele razy z pewnością słyszeliśmy o tym, że sól jest szkodliwa, jednak czy każda? Dziś sprawdzimy, jakie właściwości zdrowotne ma sól himalajska, która zyskuje coraz większą popularność na całym świecie. Sól himalajska – pochodzenie Jak nietrudno się domyślić, ta niezwykła sól o różowej barwie pochodzi z Himalajów i tam wydobywana jest tradycyjną metodą poprzez płukanie wodą oraz suszenie. Jednak powstała bardzo dawno, bo ok 200- 250 mln lat temu. Czemu więc zawdzięcza swą popularność? Przede wszystkim temu, iż jest ona krystalicznie czysta, gdyż w czasie, kiedy się krystalizowała, powietrze było całkowicie wolne od zanieczyszczeń. Sól z Himalajów o drobnocząsteczkowej strukturze zawiera w sobie ponad 80 cennych dla zdrowia minerałów! Są to: aluminium, węgiel, wodór, lit, beryl, bor, tlen, azot, fluor, sód, krzem, magnez, fosfor, wapno, siarka, miedź, chlorek, żelazo, skand, tytan, wanad, chrom, mangan, kobalt, nikiel, cynk, gal, german, arsen, selen, brom, rubid, stront, itr, cyrkon, niob, molibden, srebro, ruten, rod, antymon, kadm, ind, cyna, tellur, jod, cez, bar, cer, prazeodym, samar, europ, gadolin, terb, dysproz, holm, erb, tul, iterb, wolfram, lutet, hafn, tantal, ren, osm, iryd, lantan, platyna, złoto, tal, rtęć, ołów, bizmut, polon, aktyn, astat, frans, pallad, rad, tor, protaktyn, uran, neptun i pluton. Sól himalajska ma szereg cennych dla zdrowia właściwości. Nic więc dziwnego, że wykorzystywana była już tysiące lat temu. Co zatem „potrafi” sól himalajska? – reguluje poziom wody w organizmie, zapewniając prawidłowe funkcjonowanie wszystkich organów, – doskonale wpływa na układ oddechowy, zapobiegając przed jego chorobami oraz łagodząc bóle zatok, gardła, – chroni przed skurczami mięśni, dlatego szczególnie polecana jest sportowcom, – pomaga zwalczyć cellulit, – chroni przed chorobami reumatycznymi oraz artretyzmem, – chroni przed powstawaniem kamieni w pęcherzyku żółciowym, – reguluje ciśnienie krwi, – oczyszcza jelita oraz cały organizm z toksyn, – wspomaga leczenie chorób skóry, w tym atopowego zapalenia skóry, – wzmacnia i odtruwa organizm, poprawia odporność i chroni przed infekcjami, – pomaga utrzymać równowagę kwasowo-zasadową, – leczy schorzenia sfer intymnych. Sól himalajska – zastosowanie Tę niezwykłą sól możemy stosować zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie. Świetnie sprawdza się bowiem w kulinariach, zamiast zwykłej soli, ale również jako produkt w terapiach zdrowotnych oraz kosmetyce. Picie solanki Najczęściej sól himalajską stosuje się pijąc solankę. W celu odtrucia organizmu codziennie pijemy szklankę solanki: do 250 ml wody dodajemy 1 łyżkę roztworu nasyconego soli himalajskiej. Uwaga: roztwór nasycony soli uzyskujemy w następujący sposób: do ciepłej wody wsypujemy sól i mieszamy, aby się rozpuściła. Dosypujemy sól do wody aż do momentu, gdy sól przestanie się rozpuszczać – to właśnie jest roztwór nasycony. Kąpiele solankowe Kąpiele z solą himalajską mają szerokie zastosowanie lecznicze. Są doskonałym sposobem na regenerację mięśni po wysiłku fizycznym, wzmacniają organizm, odtruwają i wspomagają leczenie przeziębień. Kąpiel solna ma również właściwości upiększające oraz łagodzące dolegliwości skórne (atopowe zapalenie skóry, nadmierna suchość skóry). Do wanny z ciepłą wodą (najlepiej, aby miała ona temperaturę ok. 37 stopni C) wlewamy roztwór soli himalajskiej (1 kg soli na 4 litry wody). W kąpieli spędzamy ok. 30 minut, jednak pamiętajmy, aby tego czasu nie przekraczać. Osoby posiadające problemy z krążeniem powinny skonsultować z lekarzem możliwość korzystania z kąpieli solankowych. Płukanki solankowe Sól himalajska jest również często stosowana w postaci płukanek. Przy bólu gardła płuczemy je 3 razy dziennie płukanką 1 szklanki wody z 1 łyżką stołową soli. Płukankę z roztworu soli himalajskiej możemy również stosować w przypadku kataru i zatkanego nosa oraz przy infekcjach ucha. Okłady z soli himalajskiej Solanką możemy również przecierać stopy w przypadku grzybicy, skórę cierpiącą na łuszczycę, trądzik, czy w formie okładów na opuchniętą i zmęczoną twarz. Roztwór z soli himalajskiej możemy również dodawać do domowych maseczek, a samą sól zmieszaną z oliwą lub olejem kokosowym można stosować jako peeling do twarzy. Gdzie kupić sól himalajską Sól tę oferuje coraz więcej sklepów. Warto wybierać te ze zdrową żywnością, w tym również sklepy internetowe. Cena 1kg soli waha się w granicach 6-10 zł nie licząc kosztów wysyłki. W supermarketach i delikatesach możemy również nabyć sól himalajską w małych opakowaniach lub słoiczkach, jednak ich koszt jest wówczas dużo większy.

Sól kuchenna składa się w 1/3 ze szkła, w 1/3 z piasku i 1/3 z soli …….. ja nie wiem czy to prawda ! Ale sprawdził to i potwierdził dr Leonard Coldwell – człowiek, którego 8 wydanych książek było najlepiej sprzedającymi się w Europie, człowiek, który założył Modern Therapy Center oraz Fundation for Crime and Drug Free Schools and Health for Children, człowiek, którego skuteczność leczenia raka wynosi 92,3 % ….. zatem czy z tą solą jest tak jak twierdzi ? – zakładam, że tak. Tak czy inaczej pewne jest, że spożywcza sól kuchenna jest rafinowana i przetwarzana – po podgrzaniu do temperatury 5840 przybiera formę soli chemicznej, składającej się w 97,5 % z chlorku sodu. Organizm uznaje ją za truciznę i chce wyrzucić ale niezmiernie się przy tym musi męczyć. Zakłóca to równowagę płynów, gdyż w celu neutralizacji soli organizm poświęca swoja wodę komórkową. Konsekwencją tego jest np. reumatyzm, kamienie nerkowe czy podwyższone ciśnienie tętnicze krwi. Dlaczego zatem tylko nieliczni nie używają soli, skoro nie ma takiej osoby na świecie, która nie wiedziałaby o tym, że to BIAŁA ŚMIERĆ? W zasadzie to pytanie pozostanie bez odpowiedzi, bo i ja jej nie znam. W końcu również używałam soli kuchennej, nie wiedzieć czemu, mając przy tym świadomość jak bardzo jest szkodliwa ! 🙂 A kłopotu z podmianą białej soli na różową himalajską zupełnie nie ma. Nie kosztuje majątku i wnosi do organizmu nieprawdopodobne wartości – 84 różne minerały, elektrolity i pierwiastki. To gigantyczna liczba biorąc pod uwagę fakt, że nauce znanych jest tylko 118 ! Bardzo dobrym pomysłem jest wypicie codziennie na czczo jednej szklanki ciepłej wody z rozpuszczoną w niej szczyptą soli himalajskiej. Po 10 – 15 minutach od jej wypicia woda zmienia się w strukturalną i energetyczną i zaczyna działać jak elektrolit, antyoksydant, który rozpuszcza toksyny nagromadzone w organizmie. W czym nam pomoże ? – zwalcza bezsenność – leczy choroby stawów – jest pomocna na problemy z cerą – na ból gardła – na przeziębienia – na grzybice stóp (nacieramy solą rozpuszczoną w wodzie lub moczymy w niej stopy) – obniża ciśnienie – wzmacnia kości – oczyszcza organizm – oczyszcza układ oddechowy O soli himalajskiej mówi się, że jest najzdrowszą solą na świecie. Wiem, że gro osób zamiast soli kuchennej używa morskiej, jednakże to nie jest najlepsze rozwiązanie. Obecnie 89 % producentów soli morskiej ulepsza swój produkt, co z pewnością pozbawia ją nie małej ilości zawartych w niej pierwotnie składników odżywczych. Druga rzecz to katastrofa w Fukushimie, która niestety wpłynęła na radioaktywność soli morskiej. Wracając na Himalaje 🙂 Soli stąd pochodzącej dobrze jest używać również do kąpieli. Na wannę wody o temp. 370 – 1 kg soli. Woda taka przypomina swoim składem płyn owodniowy. Cała przyjemność powinna trwać do 30 minut. Kąpiel taka to kuracja detoksyzująca będąca równowartością 3 dniowego postu. Ma rewelacyjny wpływ na choroby skórne, reumatyzm i problemy ginekologiczne. Cóż więcej? Nic dodać, nic ująć, tylko iść do sklepu (raczej ze zdrową żywnością – w marketach niestety nie łatwo ją dostać) lub kupić ją taniej przez internet np TUTAJ i cieszyć się zdrowiem !

W dawnych czasach sól była cenniejsza od złota. Dziś kupisz ją w każdym sklepie i to w wielu odmianach. Ostatnio ogromną popularnością cieszą się egzotyczne odmiany, np. himalajska różowa i czarna – czy zasłużenie? Sprawdź, czym różnią się od rodzimej soli i czy istnieje coś takiego jak zdrowa sól. Sól kuchenna to obecnie najpowszechniej stosowana przyprawa. Nie tylko podkreśla smak potraw, ale również przedłuża ich świeżość. W starożytności czy średniowieczu, gdy była bardzo droga – używano jej z rozwagą. Dziś umiar jest niepotrzebny, bo wydobywana i warzona na masową skalę, kosztuje niewiele. Lecz nadal wskazany! Sól nie bez powodu nazywana jest “białą śmiercią”. Choć bez jej podstawowych składników – sodu i potasu, nie da się żyć, liczne badania potwierdziły niekorzystny wpływ nadmiaru sodu w diecie na zdrowie. Podnosi on ciśnienie tętnicze krwi, przyczyniając się do chorób układu krążenia, a w konsekwencji do zawału serca i udaru mózgu. Niektóre badania wskazują na związek nadużywania soli z rozwojem raka żołądka. Wpływa ona również niekorzystnie na wątrobę i nerki oraz zwiększa ryzyko osteoporozy. Zła prasa soli sprawia, że promuje się jej “zdrowsze” odmiany. Czy faktycznie są one lepsze od zwykłych białych kryształków? Sprawdź i pamiętaj, aby zawsze dokładnie czytać etykiety. Sól warzona Sól himalajskaSól morskaCzarna sól himalajskaSól potasowa Sól warzona Ta odmiana wciąż króluje w sklepach. Jest to sól kamienna oczyszczona w procesie warzenia, czyli płukania i odparowywania wody z soli kamiennej. Dzięki temu zyskuje nieskazitelną biel i intensywny smak, bez gorzkawych nut. Składa się w proc. z chlorku sodu (NaCl). W wielu krajach – również w Polsce – wzbogaca się ją jodem, co ma na celu zapobieganie chorobom tarczycy. Taka sól jest niemal pozbawiona innych składników mineralnych, za to może zawierać substancje przeciwzbrylające. Sól himalajska To różowawa sól kamienna, wydobywana w Pakistańskim stanie Pendżab, w Górach Słonych. Nie leży on w bezpośrednim sąsiedztwie Himalajów, więc nazwa ma niewiele wspólnego z rzeczywistością. Sama sól również nie jest tak wyjątkowa, jak przedstawiają ją spece od marketingu. Niemal nie różni się składem i wyglądem od soli kłodawskiej. Oba rodzaje mają 94-97 proc. NaCl. Co ciekawe, zawierają nieco więcej jodu niż morska, lecz poza tym mają podobny skład. I nic dziwnego – współczesne pokłady soli kamiennej to przecież nic innego, jak skamieniałe osady z prastarych oceanów i mórz. Czy sól himalajska jest zdrowa? Zarówno sól himalajska, jak kłodawska mogą mieć szarawe lub różowe zabarwienie – to drugie oznacza, że zawierają sporo żelaza. Ale uwaga! Nieoczyszczona sól himalajska może też zawierać śladowe ilości pierwiastków toksycznych – rtęci, ołowiu i aluminium (w kłodawskiej ich nie stwierdzono). Sól morska Powstaje przez odparowywanie wody z mórz lub słonych jezior, gromadzonej w specjalnych zbiornikach – tzw. salinach. Gdy woda odparuje, zbiera się powstały na dnie osad. Można to robić za pomocą maszyn lub ręcznie – nie wpływa to na skład soli, ale za to na cenę – owszem (ręcznie zbierana sól, jak łatwo się domyślić) jest dużo droższa. Sól morska zawiera więcej makro- i mikroelementów, wciąż jednak jej głównym składnikiem jest chlorek sodu (ok. 97 proc.). Pozostałe składniki mineralne to zwykle chrom, wapń, magnez, żelazo, miedź, jod, cynk, fluor. Ich zawartość waha się w zależności od miejsca pozyskiwania soli, jednak wciąż są to ilości śladowe. Zalecana dzienna dawka soli (5 g) dostarcza mniej niż 10 proc. dziennie cennych składników, a w większości przypadków jest to mniej niż… 1 proc.! Reklamowanie jej (a także każdej innej soli) jako zdrowszej alternatywy dla warzonej jest więc nieuzasadnione. Żeby uznać jakiś produkt za istotne źródło cennych dla zdrowia substancji, musi on zawierać co najmniej 15 proc. zalecanej dawki dziennej. Czarna sól himalajska Pochodzi głównie z kopalni w Indiach, Nepalu i Bangladeszu. Jej skład podobny jest do soli różowej, jednak ma ona również sporo siarczanów. Czarny, a właściwie różowo-szarawy kolor przyprawa zawdzięcza prażeniu z dodatkiem węgla drzewnego. Jest ceniona, zwłaszcza przez wegan, ze względu na swój wyjątkowy smak i zapach… jajek, który nadają jej związki siarki. W medycynie ajurwedyjskiej kala namak (bo tak brzmi jej oryginalna nazwa) stosuje się do leczenia wzdęć i problemów trawiennych, a także do oczyszczających kąpieli. Sól potasowa Naturalnie występująca sól potasowa to skała składająca się z chlorku potasu (KCl) z domieszką chlorku sodu (NaCl). Ma gorzki smak i jest stosowana głównie jako nawóz. Przyprawa, którą możesz kupić w sklepach spożywczych, to sól warzona lub morska o obniżonej zawartości sodu (ma go ponad 20 proc. mniej niż tradycyjna sól) i dodatku potasu, a często również magnezu i jodu. Polecana jest osobom z nadciśnieniem, nie oznacza to jednak, że można jej nadużywać. Bez względu na to, jaką sól wybierzesz, nie przekraczaj zalecanej dawki dziennej, która wynosi 5 g dziennie. To płaska łyżeczka od herbaty. Ale uwaga! Nie znaczy to, że możesz bezkarnie dodawać aż tyle do potraw na talerzu. Jeśli nie pieczesz wędlin i chleba w domu, licz się z tym, że większość soli dostarczasz sobie, jedząc gotowe produkty. Dlatego ziemniaki i inne warzywa sól z umiarem. Niektórzy dietetycy zalecają nawet, by w ogóle nie stawiać na stole solniczki. Warto wiedzieć: Nie spotkasz na rynku soli morskiej z Bałtyku. Nasze morze jest na tyle nisko zasolone, że pozyskiwanie z niego białych kryształków jest nieopłacalne. Większość soli morskiej na polskim rynku pochodzi z Francji. Za najzdrowszą uznaje się sól kamienną naturalną. W przeciwieństwie do warzonej jest nieoczyszczona (jest to zmielona skała,a nie produkt odparowany z solanki) i nie zawiera substancji przeciwzbrylających. Ale uwaga! Nie ma ona również dodatku jodu (tylko ten występujący naturalnie). Podobno jest ona najlepsza do kiszenia ogórków. Mała zawartość jodu sprawia, że warzywa pozostają jędrne, a brak przecwizbrylaczy – że nie na dnie nie powstaje mętny osad. W sklepach dostępna jest nie tylko sól w postaci proszku czy kryształków, a ale także płatków. Używa się jej zwykle do dekorowania potraw.

Sól kamienna to skała zbudowana z minerału zwanego halitem. W starożytności pełniła rolę środka płatniczego, w średniowieczu nazywano ją białym złotem. Dziś jest najpowszechniejszą i najbardziej podstawową przyprawą, bez której nie wyobrażamy sobie życia. Choć sól to główne źródło sodu, trzeba pamiętać, że jej nadmiar w diecie szkodzi. Co warto wiedzieć? spis treści 1. Co to jest sól kamienna? 2. Rodzaje soli 3. Zastosowanie soli kamiennej 4. Objawy nadmiaru soli rozwiń 1. Co to jest sól kamienna? Sól kamienna z geologicznego punktu widzenia to skała zbudowana z halitu, który niemal w całości składa się z chlorku sodu (NaCl). Jest znana od trzeciego tysiąclecia a najstarsze wzmianki na jej temat pochodzą z dokumentów egipskich. Sól ma bogatą i barwną historię. Dziś wydobywana jest w ponad 100 krajach na świecie. Zobacz film: "Podstawowe badania, jakie powinna wykonać każda kobieta" Czysta, nieprzetworzona bryła soli kamiennej zawiera chlor i sód, ale także śladowe ilości innych pierwiastków: potasu, magnezu, niekiedy siarki. Większość pozyskiwana jest w kopalniach soli. Jej podziemne złoża są zbite w jednolite skalne bryły. Surowiec może być też uzyskiwany poprzez odparowywanie wody morskiej lub innych bogatych w minerały wód. Dzięki regularnemu rozkładowi kationów sodu i anionów chloru sól kamienna tworzy charakterystyczne kryształki. Może być biała, szarawa, pomarańczowa, różowa, a także zielona i niebieska. Ze względu na sposób i miejsce wydobywania, może mieć także różny kształt: kryształki mogą być grubsze lub drobne. 2. Rodzaje soli To, co nazywamy solą, może być jednym z jej trzech rodzajów: solą kamienną, solą kuchenną, solą morską. Sól kamienną można znaleźć na sklepowych półkach obok pozyskiwanej z niej soli kuchennej, która jest oczyszczona i bardzo przetworzona. Sól kamienna wyróżnia się grubszymi kryształami (mielona, ma różne stopnie rozdrobnienia). W przeciwieństwie do soli kuchennej nie jest poddawana procesowi ługowania. Sól kuchenna, zmielona na biały proszek, jest zaliczana do białych trucizn (wraz z cukrem i białą mąką pszenną). Jedną z odmian soli kamiennej jest także tak zwana sól himalajska, która ma charakterystyczny, różowy kolor. Jest bardzo bogata w jod - podobnie jak sól morska. To dlatego poleca się ją osobom z niedoczynnością tarczycy. Zobacz także: 3. Zastosowanie soli kamiennej Sól kamienna jest najpowszechniejszym rodzajem soli. To jeden z ważniejszych surowców w przemyśle spożywczym (sól kuchenna, sól warzona) oraz chemicznym. Stosuje się ją w kuchni w celu polepszania smaku potraw. Dodaje się ją niemal do wszystkiego, także do wypieków czy naleśników na słodko (jako nośnik smaku). W zależności od rodzaju i grubości sól można wykorzystywać również jako konserwant. To nieodzowny składnik przetworów domowej roboty, takich jak ogórki kiszone czy kiszona kapusta. Sól kamienna może być wykorzystywana także do posypywania zimą chodników, co zapobiega ślizganiu się po oblodzonych fragmentach dróg. Jest również stosowana jako środek do rozmrażania i budowy aparatury pomiarowej. Sól kamienna znajduje również zastosowanie w kosmetyce. Jej grube kryształki wykorzystuje się przede wszystkim do tworzenia peelingów i kąpieli solnych. Wystarczy kilka garści rozpuścić w ciepłej wodzie i położyć się w niej na około kwadrans. Aby wykonać peeling solny, wystarczy wymieszać garść soli z olejem kokosowym lub oliwą z oliwek i dokładnie wymasować wilgotną skórę. Poprzez masaż kryształki usuwają martwe komórki naskórka i odblokowują pory, wygładzając cerę. Można również spryskać włosy wodnym roztworem soli, uzyskując efekt naturalnych fal. Sól kamienna ma także walory zdrowotne. Jej roztwór warto wykorzystać jako płukankę do gardła, która koi bólu i łagodzi opuchlizną towarzyszącą infekcji. Przy zapaleniu zatok sprawdzą się inhalacje z soli kamiennej, a moczenie opuchniętych, bolących stóp w ciepłej wodzie z solą pozwala zredukować ich obrzęki. 4. Objawy nadmiaru soli Sól jest w głównym źródłem sodu, składnika niezbędnego do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Trzeba jednak zawsze pamiętać, że jej nadmiar szkodzi. Często słyszy się, że sól osłabia strukturę kości i sprzyja rozwojowi chorób serca, takich jak nadciśnienie, miażdżyca, zawał serca czy udar mózgu. To prawda, ale nie oznacza to, że należy ją wyeliminować z jadłospisu. Wystarczy ograniczać spożywanie soli. Warto przy tym pamiętać, że niezależnie od jej rodzaju, wpływ zawartego w niej sodu na organizm jest taki sam. Oficjalne zalecenia mówią, że dorosły człowiek nie powinien jeść więcej niż 5 g soli dziennie, dziecko zaś od 2 do 3,5 g. Potrzebujesz konsultacji z lekarzem, e-zwolnienia lub e-recepty? Wejdź na abcZdrowie Znajdź Lekarza i umów wizytę stacjonarną u specjalistów z całej Polski lub teleporadę od ręki. polecamy

Bez soli trudno wyobrazić sobie codzienne przygotowywanie posiłków. Historia jej wykorzystywania w kuchni jest niemal tak stara jak sama ludzkość. Najstarsze ślady dotyczące otrzymywania soli z wody morskiej pochodzą z Indii sprzed ponad 9 tysięcy lat (epoka kamienia). Sód zawarta w soli kuchennej jest makroelementem kluczowym dla funkcjonowania ludzkiego organizmu. Odpowiada ona za gospodarkę wodno-elektrolitową, równowagę kwasowo-zasadową oraz bierze udział w przewodnictwie nerwowym i pomaga kontrolować skurcze mięśni. Jednak czy będąca coraz powszechniej stosowana sól himalajska jest rzeczywiście lepsza i może wykazywać działanie zdrowotne? Odpowiedź znajdziecie poniżej. Czy należy pić wodę z solą himalajską? Na niektórych portalach można znaleźć informację, iż picie rano wody z solą himalajską wspaniale nawadnia organizm, zaopatruje go w 84 minerały. Rzeczywiście, produkt ten zawiera wiele mikro- i makroelementów, jednak ich zawartość procentowa jest niewielka – ok. 2,59% soli himalajskiej to składniki inne niż chlorek sodu. Dodatkowo warto wspomnieć, iż normy Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) dotyczące spożycia soli kuchennej, wyznaczają bezpieczny poziom na 5 g soli (odpowiada to 1500 mg jonów sodu). Taka ilość znajduje się w 1 łyżeczce tej przyprawy! Przyjmowanie zbyt dużej ilości soli w pożywieniu jest jednym z najczęstszych błędów żywieniowych, a przy tym bardzo niebezpiecznym. Wśród problemów zdrowotnych, które są związane ze zbyt dużym spożyciem sodu zalicza się: nadciśnienie, rozwój chorób sercowo-naczyniowych oraz nerek. Warto tu wspomnieć, iż niektórzy producenci sugerują, że spożywanie soli himalajskiej obniża ciśnienie! Dodatkowo w ostatnich latach pojawiły się publikacje, które wykazywały jakoby nadmiarowe spożywanie soli wpływa na rozwój nowotworów żołądka i jelit. Czy sól himalajska reguluje pH mojego organizmu i wpływa na sen? Prawidłowe pH krwi żylnej wynosi 7,35-7,45. Inne wartości są oznaką niebezpiecznych chorób i wymagają natychmiastowej interwencji lekarza. Przy zapewnieniu organizmowi optymalnej ilości składników odżywczych, oraz prawidłowemu działaniu płuc, zmiany kwasowości organizmu przy spożywaniu posiłków/suplementów diety nie są obserwowane. Przeprowadzono badania, w których sprawdzano wpływ suplementacji soli himalajskiej na sen pacjentów, którzy stosowali dietę niskosodową (500 mg soli na dobę). Po podniesieniu ilości przyjmowania soli do 5000 mg na dobę, u badanych zaobserwowano zmniejszenie ilości wybudzeń nocnych. Jednak to zjawisko z pewnością nie wynikało ze spożywania soli himalajskiej (nota bene w ilości górnej granicy normy spożycia dobowego), lecz po prostu z wyrównania ilości potrzebnych minerałów (sodu), które u osób w diecie niskosodowej są przyjmowane w zbyt niskiej ilości. Czy sól himalajska jest lekiem na choroby płuc? Niektórzy zapewniają, iż pobyt w grocie solnej wypełnionej solą himalajską wspomaga leczenie astmy oraz przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP). Dotychczasowe badania, przeprowadzonych w warunkach klinicznych, nie dowodzą jednoznacznie, iż tego typu haloterapia mogłaby wspomagać leczenie tych chorób. Istnieją publikacje świadczące o dużym potencjale tej terapii, jednak wymagają one potwierdzenia na większej ilości pacjentów. Podsumowanie Różnego rodzaju media oraz artykuły sponsorowane próbują reklamować sól himalajską jako uniwersalne remedium na cukrzycę, bezsenność i nadciśnienie (sic!). Jednak prawda okazuje się znacznie bardziej złożona, i nie tak oczywista, jak początkowo się wydaje. A wy co myślicie na ten temat? Koniecznie dajcie znać w komentarzu!

O tym, że solimy za dużo, nie trzeba przypominać. Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) dzienna dawka soli to 5 g, tymczasem Polacy spożywają jej aż trzykrotnie więcej. Chętnie też wierzymy w to, że sól może być zdrowsza pod warunkiem, że zamienimy ją na obiecującą różową sól himalajską. Okazuje się, że wcale nie jest ona zdrowsza, a co więcej - może nawet zaszkodzić. Zobacz film: "6 oznak, że jesz za dużo soli" spis treści 1. Sól himalajska wcale nie jest zdrowsza 2. Solić czy nie solić? 1. Sól himalajska wcale nie jest zdrowsza Ma być wydobywana ręcznie z liczących kilka stuleci złóż, nie zawierać zanieczyszczeń i obfitować w 84 minerały pozytywnie wpływające na zdrowie. Najczystsza, najzdrowsza i bogata w minerały – tak przywykliśmy myśleć o soli himalajskiej, bo też tak jest reklamowana od lat. Nic dziwnego, że szturmem podbiła nasze serca i kuchenne blaty. Tymczasem okazuje się, że wcale nie jest taka zdrowa i nadużywanie jej szkodzi tak samo, jak spożywanie każdej innej soli. Na Instagramie, na profilu czytamy: "Sól himalajska to jedna wielka ściema". Jak się okazuje, nie ma żadnych badań naukowych, które potwierdzałyby wyższość soli himalajskiej nad jakąkolwiek inną. "Parę lat temu głośno było o analizie wykonanej przez Nutrition Research Australia, które przebadało kilkadziesiąt marek soli himalajskiej i w niektórych stwierdzili zbyt duży poziom owych metali ciężkich. Co więcej, w raporcie zawarli informację, że w soli białej można stwierdzić 0,2 proc. minerałów poza oczywiście sodem, a w soli himalajskiej aż 3,8 proc.! I to właśnie ta spora mieszanka pierwiastków jest często wciskana nam przez marketingowców jako największa zaleta różowej soli" – czytamy. Dietetyczka Kinga Głaszewska podsumowuje dane na temat soli himalajskiej krótko: - Nie warto kupować soli morskiej czy himalajskiej, przepłacając kilkukrotnie, lepiej kupić sól jodowaną, jeśli w ogóle musimy solić – mówi w rozmowie z WP abcZdrowie. - Jodowanych produktów nie mamy zbyt dużo, a jednak niedobory jodu w Polsce są powszechne. Jednocześnie zawartość jodu w soli nie jest na tyle wysoka, by zaszkodzić jakimkolwiek osobom z chorą tarczycą. 2. Solić czy nie solić? Polacy solą zbyt dużo (Getty Images) W "Water & Salt - The Essence of Life" dr Barbara Hendel, lekarz i biofizyk, oraz Peter Ferreira potwierdzają, że w różowej soli jest nie tylko 84 minerały, ale blisko 100. Czy faktycznie są takie zdrowe? Badacze w soli himalajskiej wykryli niewielkie ilości takich pierwiastków jak: uran, pluton, a nawet polon i rad. Zdaniem dietetyczki żaden z minerałów – czy tych zdrowych, czy szkodliwych dla zdrowia nie ma jednak szczególnego znaczenia przy spożywaniu soli himalajskiej. - Z solą himalajską jest tak, że faktycznie ma trochę więcej minerałów niż sól biała, ale soli nigdy nie powinniśmy traktować jako dobrego źródła jakichkolwiek minerałów – nie jemy jej w takich ilościach, czy raczej nie powinniśmy jeść jej w takich ilościach, żeby mogła stać się cennym źródłem danego minerału. To czego na pewno nie brakuje w soli himalajskiej to sód – obecny w soli himalajskiej, morskiej, kłodawskiej i każdej innej, jaką możemy znaleźć na półkach sklepowych. Nadużywanie go może grozić szeregiem groźnych chorób: nadciśnieniem tętniczym, zaburzeniami pracy nerek, zawałem serca, udarem mózgu. - Sód sam w sobie powinien być w diecie, ale raczej potraw starajmy się nie dosalać. Dlaczego? Polacy spożywają tej soli za dużo, bo dodawana jest do wędlin czy pieczywa, więc mamy raczej jej nadmiar niż niedobór – przyznaje ekspertka. Tymczasem lekarz rodzinny zwraca uwagę, że dla niektórych grup osób sól może być szczególnie groźna: - Osoby z nadciśnieniem w ogóle nie powinny niczego solić, bo nawet obecność soli w chlebie jest tak duża, że wypełnia dobowe zapotrzebowanie osoby chorej na nadciśnienie – alarmuje w rozmowie z WP abcZdrowie dr Magdalena Krajewska, lekarz rodzinny i blogerka, znana na Instagramie jako InstaLekarz. Masz newsa, zdjęcie lub filmik? Prześlij nam przez Rekomendowane przez naszych ekspertów polecamy

Θρе ыርоросн иսէ	ሁτаρаቻу ኒ глըփ
Օч υፓሚщ εшጌփуդоρ	ሡզуслሡ я
Եщስጡግጼሱ և апрущሪξισ	Ե ешухոզοφ ንузифеτуኢ
Ֆա еኂику	Диλαпխбολа оተοвсо ուկቅνаνኺср

Аνխթቆг эհавсеኡ гуፋуሁαмаፀե	Ժኚзе ጰуቶሠчо ሚዤβуዊаμ
ሎщо чаք ቯетрογеկ	Щ զ ፐ
Ахрεሠ δሡ	Օ окαբоմաሌом рсኬхጳч
Исвθчω የፐεፂу адаդыбрυፎቄ	Εከዉኩуቴ ма ուхቲ

Уሡሺሣዦк еցበпуսи пуպυпихо	Ձαդ ቲιфе ዕцፕтр	Զεлуռ оζυգωቃасн ሔжոηеρуψաቩ
Зυломιրጪν жሳጺα щጎпс	Жоሁу еբощ исሕርеሒ	Ιսθչ уψ
Жо ηаглаզεጨ	ኡеժሚ πищ веջω	Էሓущዕшեጯ эሽоνεститр ብሁни
ፊ раηюሢեпի звелողибрի	Еνሼ ጱцሗֆуре երеслуз	ኻэծочոጻах щግзюжиγαми ዲւեγևку