Ja tu jeszcze o wakacjach a tu mi sie październik przepoławia znienacka i zamiast liści na moje biurko w czasie arcyważnej konfernecji listy lecą: To FOKSIOWA do NIEKUMATEJ, bo ja oczywiście, "ale o co choooooodzi" brwiami zapodawałam, zezując jednocześnie do smartfona KOLEŻANKI, która w tym czasie gadała do GOOGLI i sprawdzała, co jej siĘ wyświetli, ale tak się chichrała ,że nawet "gugel" jej nie nas wywalą jak nic! Nawet TOMASZOWA CHATA zaniepokojone komentarze śle-pora się odkopać i ujawnić, ponieważ w domu MGLI MIĘ, bo mam remont! Wywaliłam obleśny segment i zakupię może równie obleśne , ale za to pojemne szafy a na razie SPECJALISTA rypie ściany, wyrywa drzwi a moje stanowisko pracy skurczyło się do połowy stolika LACK z Ikei. Masakra!Mogę tylko dziergać w kąciku-szale i zamotki, bo większe formy wymagałyby literatury fachowej a gdzie ją mam?Tego nie wie nawet wciskający się we wszystkie dziury kot. Za to NARZECZONE- jak na złość składają wizyty i zawyżają poziom piekąc babeczki z okazji Dania Chłopaka ( ja z tej okazji umyłam patelnię!), torty na urodziny ukochanego (prezenty za mnie wręczyła mennica i Biedronka) -Jak wy możecie zapraszać KOGOKOLWIEK, gdy jest taki bałagan?!-próbowałam wpłynąć na KAWALERÓW -Coś ty? One przyzwyczajone- WIESZ JAK TU WYGLĄDA , GDY WAS NIE MA?-załamałam się , ale i tak wyjechałam ryzykując,że KAWALERIA przez takie podejście zostanie w stanie bezżennym do końca życia. I dobrze, bo na wsi nerwy ukojone a grządki skopane ogrom zbiorów poraża! Będzie na dwie zupy!!! Mieliśmy już zamknąć dom na zimowe cztery spusty, ale nieeeeee, nie możemy tak po prostu wszystkiego zostawić- przyjedziemy w listopadzie, tym bardziej,że balony z winem czekają na przelew a prawdopodobnie zamknięta włamywaczka- tłusta mysz, którą usiłowałam wygonić na zimne podwórko(za skutki nie ręczę) też na pewno się stęskni. Dzisiaj DZIEŃ NAUCZYCIELA i dla nich (czyli dla wszystkich, bo jest nim każdy z nas) ANIOŁ Z KRAINY RUMIANKU ( o której nie napisałam ale powrócę tam, gdy czas pozwoli) NIECH WAM DA CIERPLIWOŚĆ I SIŁĘ DO ROZPLĄTANIA WSZYSTKICH ŻYCIOWYCH SUPEŁKÓW:)

"Tak szybko mijają chwile, tak szybko mija czas”- nadszedł pożegnania czas, a więc do zobaczenia po wakacjach. W czwartkowe południe 22 czerwca odbyło się zakończenie roku szkolnego 2016/2017 w Przedszkolu w Przykonie. zdjęcia Pod czujnym okiem Pań przedszkolaki przygotowywały prezentację swoich umiejętności - a tym samym wzbogaciły ten dzień swoim występem artystycznym, dziękując wszystkim za wspólnie spędzony czas. Starszaki śpiewały piosenkę i recytowały wiersze żegnając się z przedszkolem, pozostałe grupy zaprezentowały tańce: "Grozik”, "Koziorajka” i "Kłaniany” oraz zaśpiewały piosenkę "Lody poziomkowe”. Pani wicedyrektor Ewa Dyrtkowska złożyła podziękowania rodzicom za całoroczną pomoc i współpracę. Po zakończonym występie dzieci otrzymały dyplomy, nagrody książkowe i upominki. Wszystkim dzieciom życzymy słonecznych i bezpiecznych wakacji, a starszakom sukcesów w nauce w nowym roku szkolnym.

To już koniec października. Dobrze, że jest sobota i niedziela, potem 3 dni i Wszystkich Świętych wraz z tygodniem zadusznym. W tym roku wyjątkowo pięknie można będzie odwiedzać groby i cmentarze, gdyż łącznie to będą prawie cztery dni. Halloween przyjęło się u nas tylko jako zabawa dla dzieci i ewentualnie wieczorek taneczny z atrakcjami strachowymi. Priorytetem jest dla nas Wszystkich Świętych i jak już wspomniałam tydzień zaduszny. Ponieważ już przed dniami, w których wspominamy najbliższych i modlimy się za ich dusze nie będę pisać, więc chciałam się podzielić poetycką stroną tego Święta. Jest wiele opisów w polskiej literaturze święta zmarłych, obrzędów dawnych i współczesnych, dbałości i szacunku o cmentarze, mogiły, mogiły zapomniane, cmentarze innych wyznań itd. Jest to temat bardzo obszerny, temat do osobnej pracy, a nie w formie krótkiego wpisu na blogu. Chcę się jednak podzielić wiadomością dotyczącą pięknej i nieszablonowej poezji obejmującej ten temat. Otóż w zbiorku wierszy Ernesta Brylla pt. "Nie proszę o wielkie znaki" zwrócił mą uwagę podtytuł "W ogrodzie". Wszystkie wiersze tam zawarte mają głęboką myśl, czasem nawet wielowątkową, często nawiązującą do naszych przeżyć, często aż do zdziwienia aktualne, mające odniesienie do współczesnych zdarzeń. Jeden wiersz muszę tutaj zaprezentować, do lektury pozostałych zachęcam w dniach wyciszenia i wspomnień. Ernest Bryll Cierpliwe cienie zmarłych.... Cierpliwe cienie zmarłych - w każdym pokoleniu Garninowane tak, jak każą mody Wojaczek, Bursa, Borowski, Baczyński Niewodem wyławiani ze śmiertelnej wody Niemi jak ryby, co głosu nie mają Więc za nich inni pieniście gadają Chociaż okaleczeni - będą ozłoceni Choć w pełni ości - dobrze przyprawieni Na nasz stół wśród zieleni dostojnie wzniesieni Kto ich będzie pozywać jak nie kolegowie Toć są naszą komunią, grzechów odpuszczeniem Kto, jak nie my, podniesie szklankę za ich zdrowie Za tę słodycz, co bawi nasze podniebienie Za ich rybią bezbronność, za to że żyjemy Chcemy - prawdę powiemy Chcemy - to skłamiemy. Wiersz Ernesta Brylla w post wplotła Majka47

niedziela, 30 styczeń 2011 W pewnym wieku człowiek zaczyna coraz więcej wspominać i podsumowywać. Ale jeden tylko opowiada o świecie swojego dzieciństwa, młodości, a drugi, jeżeli ma dar tworzenia słowem, ten świat spisuje. Edmund Zieliński (ur. r. w Białachowie), twórca ludowy, rzeźbiarz, malarz, publicysta, propagator sztuki ludowej, mówi krótko: "Zawsze lubiłem pisać. Napisałem setki felietonów do różnych gazet i czasopism, i piszę dalej". To dzięki temu darowi w bardzo krótkim czasie powstały dwa tomy "Na ścieżkach wspomnień…”. Okładkę pierwszego tomu, wydanego w 2009 r., liczącego 596 stron, zdobi obraz Alfonsa Zwary z Rumi, przedstawiający gospodarstwo dziadków Redzimskich w Białachowie. Okładkę drugiego tomu, liczącego 392 strony, zdobi obraz tego samego autora, przedstawiający gospodarstwo dziadka Zielińskiego z 1932 r. Oba obrazy są bardzo malownicze i świetnie odzwierciedlają pogodny klimat wspomnień. Na drugim widać zabudowania, krzątających się ludzi, stado kur i bryczkę (E. Zieliński żartem: "Jeszcze mnie nie było na świecie, a Ali już posadowił mnie na bryczce."). Tylną stronę okładki zdobi niezwykle cenne dla rodziny i historii miejscowości zdjęcie pradziadków i dziadków autora. Zielińscy zrobili je sobie na pamiątkę zapisów gospodarstwa z pradziadka Antoniego na dziadka Franciszka w 1922 rok. W drugim tomie, który, jak pierwszy, mówi o życiu autora i jego rodziny, zwyczajach, obrzędach i życiu dawnej wsi, są też inne, stare i cenne zdjęcia z Białachowa. Edmund Zieliński z dumą podkreśla, że jest także wydawcą tych książek, przez co jego dzieło staje się jeszcze większe. Ciekawe, czy w Polsce istnieje miejscowość wielkości Białachowa, którą ktoś tak obszernie, szczegółowo i literacko opisał...tmRodzina Zielińskich Moi rodzice. 1930 rok Ja na rękach mamy, obok wujek Franek - brat mamy 1941 Cała moja klasa III w Białachowie Tylna strona przedstawia moich pradziadków - Juliannę i Antoniego Zielińskich i moich dziadków Franciszka i Antoninę z Zagórskich i ciotkę Rozalię (zakonnica) córkę pradziadków.

Jak co roku w okresie wakacji żegnamy dzieci, które odchodzą od nas do przedszkola. W tym roku odchodzi 66 dzieci, które zasilą szeregi edukacji przedszkolnej. W ostatnie dni pobytu w naszej placówce zorganizowano szereg zabaw „zabawy kolorami”, „witamy wakacje”, „moja koleżanka, mój kolega”. Zabawy te dostarczyły dzieciom nowych doświadczeń oraz wiele radości. Grupa Pand i Biedronek została pożegnana pamiątkowymi dyplomami. Było nam żal, że tak szybko przeminął ten czas pobytu dzieci w naszym Żłobku Samorządowym i trzeba się pożegnać z kolejnym rocznikiem naszych podopiecznych. Drogie dzieci, będziemy pamiętać i wspominać nasz wspólnie spędzony czas, życzymy sukcesów w przedszkolu, a rodzicom zadowolenia z postępów swoich pociech. Dyrektor Żłobka z opiekunkami